چون خداوند على و كبير است هر دستورى مىدهد عين واقعيت و هر واقعيتى منطبق بر دستور اوست . آنچه در بالا گفتيم نزديكترين تفسيرى است كه با جمله‌هاى آيه هماهنگ و منسجم است ، در اينجا مفسران تفسيرهاى ديگرى نيز ذكر كرده‌اند و عجب اينكه در بعضى از آنها ارتباط و پيوند صدر و ذيل آيه و قبل و بعد آن به هيچ وجه در نظر گرفته نشده است . در آيه بعد از طريق ديگرى براى ابطال عقائد مشركان وارد مىشود و مساله « رازقيت » را بعد از مساله « خالقيت » كه در آيات گذشته مطرح بود عنوان مىكند ، اين دليل نيز به صورت سؤال و جواب است تا و جدان خفته آنها را از اين طريق بيدار سازد ، و از پاسخى كه از درونشان مىجوشد به اشتباه خود پى ببرند . مىگويد : « بگو چه كسى شما را از آسمانها و زمين روزى مىدهد و بركات آن را در اختيارتان مىگذارد » ؟ ! ( * ( قُلْ مَنْ يَرْزُقُكُمْ مِنَ السَّماواتِ وَالأَرْضِ ) * ) بديهى است هيچكس از آنها نمىتوانستند بگويند اين بتهاى سنگى و چوبى باران را از آسمان نازل مىكنند ، گياهان را از زمين مىرويانند ، و منابع ارضى و سماوى را در اختيار ما مىگذارند . جالب اينكه بدون آنكه در انتظار پاسخ آنها باشد بلافاصله مىفرمايد : « بگو اللَّه » ( * ( قُلِ اللَّه ) * ) . بگو خداست كه منبع همه اين بركات است ، يعنى مطلب به قدرى واضح و روشن است كه نياز به پاسخ طرف ندارد ، بلكه سؤال كننده و شنونده با يكديگر همصدا هستند ، چرا كه حتى مشركان خداوند را خالق و معطى ارزاق مىدانستند ، و براى بتها تنها مقام شفاعت قائل بودند .